Türkiye, özel gereksinimli bireylere yönelik mevzuat ve eylem planlarında kayda değer mesafe kat etti. Peki saha bu ilerlemenin neresinde?
Bir babanın otizmli evladıyla yaşadıkları üzerinden 10 yıllık saha gözlemine dayanan bu politika notu, dokuz başlıkta sorunu teşhis ediyor ve somut çözüm önerileri sunuyor.
▪️ Erken tanı yaşı düşerken tanı sonrası destek mekanizmaları aynı hızda gelişiyor mu?
▪️ Bireyselleştirilmiş Eğitim Programları (BEP) gerçekten bireye özgü mü, yoksa standart paketler mi sunuluyor?
▪️ Rehabilitasyon merkezlerinde nicelik artarken nitelik denetimi yeterli mi?
▪️ 30.000 özel eğitim öğretmeni açığı nasıl kapatılacak?
▪️ Aileler sürecin paydaşı mı, yoksa kapıda bekleyen tanıklar mı?
▪️ Kaynaştırma uygulamaları sosyal entegrasyon mu üretiyor, yoksa fiziksel bir arada bulunmadan mı ibaret?
▪️ Resmî dilde kullanılan terminoloji ötekileştirmeyi pekiştiriyor mu?
▪️ Terapötik destek hizmetlerinde SGK kapsamı fiili erişime karşılık geliyor mu?
▪️ Özel gereksinimli bireyleri istismardan koruyacak müfredat altyapısı mevcut mu?
